In Golbazar study area, this monitoring well at CDO Tole-8 is located in the Gangetic Plain at the Southern belt from Highway.

The lowest water level (approx. 3.51 m) observed in this shallow aquifer was somewhere during the period of mid of November 2025 whereas maximum water level (approx. 7.69 m) occurred during the period of July 2025. The average water level (approx. 5.48 m) was observed in Mid-March 2026. However, the current live record shows the GW level of TW-08 is 6.3 m (as of 23/05/2026 @ 12.35 PM).

The water level fluctuates between ~4–8 m BGL, thereby reflecting a shallower aquifer. The graph shows a peak (higher water level, i.e., shallower depth) around august 2025 (~8 m), dips to ~4 m in November 2025, and rises again by March 2026.

The aquifer shows a strong rise in water level (~8 m), reflecting rainfall recharge during the monsoon (July – August 2025). This is consistent with monsoon-driven replenishment. The water table drops to ~4 m during post monsoon season (September-November 2025), suggesting heavy extraction for irrigation and reduced recharge after rains. This period marks the lowest levels in the cycle. This is a rapid recession of nearly 3.8 m in just 3 months,

During dry season (Dec 2025 – Feb 2026), water levels remain moderately low (~5–6 m), indicating limited recharge and steady use. This is the most concerning phase as water levels hit a minimum of ~3.5 m in this period, the lowest of the entire cycle. This deep dry-season trough suggests the aquifer is under stress during this period.

Unlike the sharp post-monsoon crash, recovery is slow and gradual, a rise in water level is visible again (~7–8 m) during pre-monsoon recovery (March–April 2026), possibly due to early rainfall or spring precipitation or reduced pumping before the agricultural cycle begins. This suggests the aquifer has reached a balance between recharge (minimal in dry season) and extraction.

The water level ranges between ~3.5 m and ~7.8 m — significantly shallower. This tubewell taps into a much shallower aquifer, making it more sensitive to seasonal changes and potentially more vulnerable to contamination and rapid depletion. November is the period of maximum drawdown, which could pose risks for community water supply.

By April 2026, levels are back to where they started confirming a repeatable annual cycle with good but slow recovery. This indicates cumulative extraction stress with minimal recharge during the dry season. The asymmetry between fast depletion and slow recovery suggests this aquifer cannot fully buffer against prolonged dry spells.

७. ट्युबवेल @ सीडीओ टोल-८, गोलबजार

गोलबजार अध्ययन क्षेत्र अन्तर्गत, सीडीओ टोल-८ मा रहेको यो अनुगमन ट्युबवेल राजमार्गको दक्षिणी भेगमा पर्ने Gangetic Plain मा अवस्थित छ।

यस सतही भूगर्भीय जलभण्डार (shallow aquifer) मा सबैभन्दा न्यून जलसतह (करिब ३.५१ मिटर) सन् २०२५ को नोभेम्बर मध्यतिरको अवधिमा देखिएको थियो भने अधिकतम जलसतह (करिब ७.६९ मिटर) सन् २०२५ को जुलाई महिनाको अवधिमा कायम भएको थियो। सन् २०२६ को मार्च मध्यतिर औसत जलसतह (करिब ५.४८ मिटर) पाइएको थियो। यद्यपि, हालको प्रत्यक्ष अभिलेख (live record) अनुसार ट्युबवेल-०८ (TW-08) को भूमिगत जलसतह ६.३ मिटर रहेको छ (मिति २३/०५/२०२६, दिउँसो १२:३५ बजेको तथ्याङ्क अनुसार)।

जलसतह जमिनको सतहमुनि (BGL) करिब ४ देखि ८ मिटरको बीचमा उतारचढाव हुन्छ, जसले यो कम गहिराइको जलभण्डार (shallower aquifer) भएको कुरालाई प्रतिबिम्बित गर्दछ। रेखाचित्र (graph) ले सन् २०२५ को अगस्टतिर एउटा उच्च बिन्दु (उच्च जलसतह अर्थात् कम गहिराइ, करिब ८ मिटर) देखाउँछ, जुन सन् २०२५ को नोभेम्बरमा घटेर करिब ४ मिटरमा पुग्छ र सन् २०२६ को मार्चसम्ममा पुनः माथि उक्लिन्छ।

मनसुन अवधि (जुलाई – अगस्ट २०२५) मा वर्षाको पुनर्भरणलाई प्रतिबिम्बित गर्दै जलसतहमा बलियो वृद्धि (करिब ८ मिटर) देखिन्छ। यो मनसुन प्रेरित परिपूर्ति (monsoon-driven replenishment) सँग अनुकूल छ। मनसुन उत्तर सिजन (सेप्टेम्बर – नोभेम्बर २०२५) मा जलसतह घटेर करिब ४ मिटरमा पुग्छ, जसले सिँचाइका लागि अत्यधिक दोहन भएको र वर्षापछि पुनर्भरण घटेको सङ्केत गर्दछ। यो अवधिले चक्रकै सबैभन्दा न्यून स्तरलाई जनाउँछ। यो मात्र ३ महिनाको अवधिमा झण्डै ३.८ मिटरको तीव्र गिरावट (rapid recession) हो।

सुक्खा याम (डिसेम्बर २०२५ – फेब्रुअरी २०२६) मा जलसतहहरू मध्यम रूपमा न्यून (करिब ५-६ मिटर) रहन्छन्, जसले सीमित पुनर्भरण र निरन्तरको प्रयोगलाई देखाउँछ। यो सबैभन्दा चिन्ताजनक चरण हो किनकि यस अवधिमा जलसतह करिब ३.५ मिटरको न्यूनतम विन्दुमा पुग्छ, जुन सम्पूर्ण चक्रकै सबैभन्दा कम हो। सुक्खा यामको यो गहिरो गिरावटले यस अवधिमा जलभण्डार चाप वा सङ्कटमा रहेको सङ्केत गर्छ।

मनसुन उत्तरको तीव्र गिरावटको विपरित, यसको सुधार (recovery) भने सुस्त र क्रमिक छ। मनसुन पूर्वको सुधार अवधि (मार्च – अप्रिल २०२६) मा जलसतह पुनः बढेको (करिब ७–८ मिटर) देखिन्छ, जुन सम्भवतः प्रारम्भिक वर्षा वा वसन्त ऋतुको वर्षाका कारण, अथवा कृषि चक्र सुरु हुनु अघि पम्पिङको चाप कम भएकाले हुन सक्छ। यसले जलभण्डारले पुनर्भरण (जुन सुक्खा मौसममा न्यून हुन्छ) र दोहनबीच सन्तुलन कायम गरेको सङ्केत गर्दछ।

जलसतह करिब ३.५ मिटर र ७.८ मिटरको बीचमा रहन्छ — जुन उल्लेखनीय रूपमा कम गहिराइ हो। यो ट्युबवेल धेरै नै कम गहिराइको जलभण्डारसँग जोडिएको हुनाले, यो मौसमी परिवर्तनहरू प्रति बढी संवेदनशील हुनुका साथै प्रदूषण र तीव्र ह्रासको उच्च जोखिममा रहन्छ। नोभेम्बर महिना अधिकतम गिरावट (drawdown) को अवधि हो, जसले सामुदायिक खानेपानी आपूर्तिमा जोखिम खडा गर्न सक्छ।

सन् २०२६ को अप्रिलसम्ममा जलसतहहरू पुनः सुरुवाती अवस्थामा आइपुग्छन्, जसले राम्रो तर सुस्त सुधारका साथ एक दोहोरिने वार्षिक चक्रलाई पुष्टि गर्दछ। यसले सुक्खा याममा न्यून पुनर्भरणका साथै सञ्चित दोहनको चाप (cumulative extraction stress) लाई सङ्केत गर्दछ। तीव्र ह्रास र सुस्त सुधारबीचको यो असमानता (asymmetry) ले यो जलभण्डारले लामो समयको सुक्खा अवधिलाई पूर्ण रूपमा थेग्न (buffer गर्न) नसक्ने देखाउँछ।