In Karjanha study area, the monitoring/observation well no 03 (TW-03), located at Thalhai Tole  - 8, is in the Gangetic Plain at the Southern belt from Highway.

This chart shows the water level fluctuates between ~1.5 m and ~4 m BGL. This tubewell reveals a pattern of a clear monsoon recharge peak in July 2025 (~4 m) followed by a decline and stabilization around 1.5-2.5 m until early 2026, with a modest recovery by May 2026. After a sharp post-monsoon crash, TW 03 finds a stable floor at ~1.75–1.8 m and holds it remarkably consistently for 8+ months (Sep 2025–Apr 2026) thereby reflecting a sustained equilibrium. It suggests the aquifer has reached a dynamic balance between recharge and extraction at this level. However, the pre-monsoon level of 3.5–3.7 m (May–Jun 2025) is never recovered. May 2026 at ~2.5 m represents a ~1.0 m year-on-year deficit. The aquifer stabilized, but at a permanently lower level than where it started. Further observations can be made as mentioned below:

·        Phase 1 (May–July 2025): Rises from 3.6 m to 4.1 m — This strong peak indicates a robust rainfall infiltration and aquifer recharge - a clear monsoon response. The June dip to ~3.0 m (likely extraction) is quickly overcome, showing a healthy recharge flux at this time of year. This reflects the monsoon recharge peak.

·        Phase 2 (Aug - Sept 2025): A steep drop from 4.1 m to ~1.75 m in ~6 weeks — one of the sharpest post-monsoon declines in the dataset. The aquifer drains quickly once monsoon recharge ceases, indicating limited storage capacity. This indicates the rapid post monsoon crash (decline).

·        Phase 3 (Sept 2025 – April 2026): Eight months of near-perfectly flat levels at 1.75–1.80 m. This is unique in the dataset. It implies the aquifer has reached an equilibrium point where slow lateral or deep recharge exactly balances extraction — a fragile but functioning state. At this period, water levels remain relatively stable, showing aquifer resilience despite reduced recharge. This suggests a remarkable stable plateau during the dry season.

·        Phase 4 (May 2026): A rise to ~2.5 m by May 2026 — the first upward movement since the monsoon. Encouraging, but ~1.1 m below the May 2025 starting point. Gradual rise to ~2.5–3 m suggests aquifer responsiveness to late winter/early spring recharge. The question for year 2 is whether the 2026 monsoon can recover more of this deficit. This suggests modest spring uplift / recovery.

The plateau behavior is hydro-geologically significant because of the following arguments:

·        An 8-month flat line at exactly ~1.75–1.80 m is not accidental — it is a system finding its equilibrium point. In aquifer science this is called the "dynamic equilibrium level" — the depth at which inflow (lateral seepage, slow percolation) precisely matches outflow (pumping, evapotranspiration).

·        The fact that TW 03 found this equilibrium rather than continuing to decline (as TW 02 does) suggests this aquifer has some residual recharge connectivity, probably through slow lateral flow from an adjacent formation rather than direct surface infiltration.

·        This tubewell demonstrates a classic monsoon-driven cycle with a strong recharge peak and gradual depletion. This TW-03 shows greater amplitude of fluctuation, meaning it is more sensitive to rainfall but also more vulnerable to depletion. The stability in late 2025 suggests moderate extraction pressure and aquifer resilience.

११. थल्हाई टोलको ट्युबवेल - वडा नं. ८, कर्जनहा

कर्जनहा अध्ययन क्षेत्र अन्तर्गत थल्हाई टोल-८ मा अवस्थित अनुगमन/अवलोकन ट्युबवेल नम्बर ०३ (TW-03) राजमार्गबाट दक्षिणतर्फको Gangetic Plain मा पर्दछ।

यस रेखाचित्रले जलस्तर जमिनको सतह मुनि करिब १.५ मिटरदेखि ४ मिटर (~1.5 m to ~4 m BGL) को बीचमा उतारचढाव हुने देखाउँछ। यो ट्युबवेलले जुलाई २०२५ मा मनसुनी पुनर्भरणको एक स्पष्ट उच्चतम बिन्दु (~४ मिटर) प्रदर्शन गर्दछ, जसको लगतै गिरावट आई सन् २०२६ को सुरुवातसम्म करिब १.५ देखि २.५ मिटरको वरपर स्थिरता कायम हुन्छ र मे २०२६ सम्ममा सामान्य सुधार आउँछ। मनसुन पश्चात्को तीव्र गिरावट (Post-monsoon crash) पछि, TW-03 ले करिब १.७५ देखि १.८ मिटरमा एक स्थिर भुइँ (Stable floor) फेला पार्छ र यसलाई ८ महिनाभन्दा बढी समय (सेप्टेम्बर २०२५–अप्रिल २०२६) सम्म उल्लेखनीय रूपमा निरन्तरता दिन्छ; जसले एक दिगो सन्तुलन (Sustained equilibrium) लाई प्रतिविम्बित गर्दछ। यसले के बुझाउँछ भने यस स्तरमा पुगेपछि एक्विफरले पुनर्भरण र दोहन बीच एक गतिशील सन्तुलन (Dynamic balance) कायम गरेको छ। यद्यपि, मनसुन पूर्वको ३.५–३.७ मिटर (मे–जुन २०२५) को प्रारम्भिक स्तरमा भने यो कहिल्यै फर्कन सकेन। मे २०२६ को करिब २.५ मिटरको जलस्तरले ~१.० मिटरको वार्षिक खुद घाटा (Year-on-year deficit) लाई दर्शाउँछ। एक्विफर स्थिर त भयो, तर सुरु भएको विन्दुको तुलनामा स्थायी रूपमा तल्लो स्तर (Permanently lower level) मा पुगेर। यसका थप अवलोकनहरूलाई निम्नानुसार प्रस्तुत गर्न सकिन्छ:

• चरण १ (मे–जुलाई २०२५): जलस्तर ३.६ मिटरबाट बढेर ४.१ मिटर पुग्छ—यो बलियो उच्चतम बिन्दुले भारी वर्षाको संकलन र एक्विफर पुनर्भरण अर्थात् स्पष्ट मनसुनी प्रतिक्रियालाई संकेत गर्छ। जुन महिनामा जलस्तर घटेर ~३.० मिटर पुग्नु (सम्भवतः दोहनका कारण) लाई यसले चाँडै जित्छ, जसले वर्षको यस समयमा स्वस्थ पुनर्भरण प्रवाह (Recharge flux) भएको देखाउँछ। यसले मनसुनी पुनर्भरणको उच्चतम अवस्था (Monsoon recharge peak) लाई प्रतिविम्बित गर्छ।
• चरण २ (अगस्ट–सेप्टेम्बर २०२५): लगभग ६ हप्ताको अवधिमा जलस्तर ४.१ मिटरबाट तीव्र रूपमा घटेर ~१.७५ मिटरमा पुग्छ—यो यस तथ्याङ्क सेटमै मनसुन पश्चात्को सबैभन्दा तीव्र गिरावटहरू मध्ये एक हो। मनसुनी पुनर्भरण रोकिनासाथ यस एक्विफरबाट पानी द्रुत गतिमा घट्छ, जसले यसको सीमित भण्डारण क्षमता (Storage capacity) लाई बुझाउँछ। यसले मनसुन पश्चात्को द्रुत संकट/गिरावट (Rapid post-monsoon crash) लाई संकेत गर्छ।
• चरण ३ (सेप्टेम्बर २०२५–अप्रिल २०२६): लगातार आठ महिनासम्म जलस्तर १.७५ देखि १.८० मिटरको दायरामा लगभग पूर्ण रूपमा समतल रहन्छ। यो यस तथ्याङ्क सेटमै एक अद्वितीय विशेषता हो। यसले के बुझाउँछ भने एक्विफर यस्तो सन्तुलनको बिन्दुमा पुगेको छ जहाँ सुस्त पार्श्व प्रवाह (Lateral recharge) वा गहिरो तहको पुनर्भरणले पानी तान्ने (पम्पिङ) कार्यलाई पूर्ण रूपमा सन्तुलनमा राखेको छ—यो एक नाजुक तर कार्यशील अवस्था (Fragile but functioning state) हो। यस अवधिमा कम पुनर्भरणका बाबजुद जलस्तर अपेक्षाकृत स्थिर रहनुले एक्विफरको लचिलोपन (Resilience) लाई देखाउँछ र सुक्खा मौसममा उल्लेखनीय रूपमा स्थिर पठार (Stable plateau) लाई संकेत गर्छ।
• चरण ४ (मे २०२६): मे २०२६ सम्ममा जलस्तर बढेर ~२.५ मिटर पुग्छ—मनसुन पछि जलस्तरमा देखिएको यो पहिलो सकारात्मक सुधार हो। यो उत्साहजनक भए तापनि मे २०२५ को सुरुआती बिन्दु भन्दा ~१.१ मिटर कम हो। करिब २.५–३ मिटरको यो क्रमिक वृद्धिले हिउँदको अन्त्य/वसन्तको सुरुवाती पुनर्भरणप्रति एक्विफरको संवेदनशीलतालाई देखाउँछ। दोस्रो वर्षका लागि मुख्य प्रश्न यो हुनेछ कि सन् २०२६ को मनसुनले यस खुद घाटालाई कति पूर्ति गर्न सक्छ। यसले वसन्त ऋतुको सामान्य सुधार (Modest spring uplift/recovery) लाई झल्काउँछ।

यो समतल पठारको व्यवहार (Plateau behavior) भू-जलवैज्ञानिक दृष्टिकोणबाट निम्न कारणहरूले महत्त्वपूर्ण छ:

• करिब १.७५–१.८० मिटरमा लगातार ८ महिनासम्म समतल रेखा देखिनु आकस्मिक होइन—यो प्रणालीले आफ्नो सन्तुलनको बिन्दु फेला पारेको अवस्था हो। एक्विफर विज्ञान (Aquifer science) मा यसलाई "गतिशील सन्तुलन स्तर" (Dynamic equilibrium level) भनिन्छ—यो यस्तो गहिराइ हो जहाँ भित्रिने प्रवाह (पार्श्व चुहावट, सुस्त संकलन) र बाहिरिने प्रवाह (पम्पिङ, वाष्पीकरण) ठ्याक्कै एक बराबर हुन्छन्।
• TW-02 को जस्तो निरन्तर घट्दै जानुको सट्टा TW-03 ले यो सन्तुलन फेला पार्नुले के देखाउँछ भने यस एक्विफरमा केही अवशिष्ट पुनर्भरण जडान (Residual recharge connectivity) बाँकी छ, जुन सम्भवतः सोझै सतहको पानी संकलनबाट नभएर छिमेकी भू-बनोटबाट हुने सुस्त पार्श्व प्रवाह (Slow lateral flow) मार्फत सम्भव भएको हो।
• यो ट्युबवेलले बलियो पुनर्भरण र क्रमिक क्षयीकरणका साथ एक परम्परागत मनसुन-सञ्चालित चक्र प्रदर्शन गर्दछ। यस TW-03 ले उतारचढावको ठूलो आयाम (Greater amplitude of fluctuation) देखाउँछ, जसको अर्थ यो वर्षाप्रति बढी संवेदनशील छ तर क्षयीकरणको जोखिममा पनि उत्तिकै रहन्छ। सन् २०२५ को अन्त्यतिरको स्थिरताले मध्यम दोहनको चाप र एक्विफरको उत्थानशीलतालाई बुझाउँछ।